1.1 OK Dinghy jest klasą monotypową. Intencją poniższych przepisów jest zapewnienie, żeby wszystkie łódki były możliwe jednakowe w zakresie wszystkich cech mających wpływ na osiągi. Jednakże, w ramach przepisów, dopuszczalna jest pewna dowolność w konstrukcji łódek.
1.2 Oficjalnym językiem przepisów klasowych jest angielski. W razie jakichkolwiek wątpliwości co do interpretacji decyduje tekst angielski.
1.3 Uzupełnieniem niniejszych przepisów są rysunki konstrukcyjne (plany), formularz pomiarowy i diagram pomiarowy. Jakakolwiek interpretacja powinna być dokonywana przez ISAF w porozumieniu z Międzynarodowym Stowarzyszeniem Klasy OK Dinghy (OKDIA).
1.4 W przypadku rozbieżności między niniejszymi przepisami, formularzem pomiarowym, diagramem pomiarowym i/lub planami sprawa powinna być przedstawiona ISAF.
1.5 Wszystkie łódki powinny być budowane zgodnie z przepisami klasowymi i formularzem pomiarowym wystawianym przez ISAF.
1.6 W krajach w których nie ma Krajowej Władzy Żeglarskiej lub Władza Krajowa nie chce zarządzać klasą, jej funkcje wymienione w niniejszych przepisach powinny być spełniane przez OKDIA lub wydelegowane przedstawicielstwo (Narodowy Związek Klasy). Jeśli Władza Krajowa przekazała zarządzanie klasą Narodowemu Związkowi Klasy zwrot "Narodowy Związek Klasy OK Dinghy" powinien być używany w niniejszych przepisach w miejsce "Władza Krajowa".
1.7 Zarówno ISAF jak OKDIA nie biorą na siebie żadnej odpowiedzialności prawnej związanej z niniejszymi przepisami i/lub planami oraz wynikającymi z nich roszczeniami.
Łodzie klasy OK Dinghy mogą być budowane przez dowolnego zawodowego budowniczego lub amatora; nie jest wymagana żadna licencja budowlana.
3.1 Opłaty budowlane ustalane są przez ISAF i OKDIA.
3.2 Wielkość opłaty budowlanej może być zmieniana przez ISAF w porozumieniu z OKDIA.
3.3 OKDIA odpowiada za zbieranie i rozdział opłat budowlanych.
3.4 Opłata budowlana powinna być wniesiona przez budowniczego od każdej zbudowanej łodzi, niezależnie od tego, czy została ona później pomierzona i zarejestrowana. Wpłata powinna być przekazana bezpośrednio do Narodowego Związku Klasy OK Dinghy, który wystawia pokwitowanie i wydaje plakietkę ISAF, oba noszące ten sam numer. Kwit i plaketkę budowniczy powinien przekazać właścicielowi podczas sprzedaży łodzi. Plakietkę należy umieścić w kokpicie na tylnej grodzi po prawej burcie.
3.5 Pokwitowanie wniesienia opłaty budowlanej jest legalne tylko jeśli zostało wystawione na oficjalnym druku wydawanym przez OKDIA. ISAF sprzedaje te druki OKDIA zgodnie z ustaloną opłatą, zaś OKDIA sprzedaje je Narodowym Związkom Klasy po cenie zaaprobowanej przez ISAF. Cena zakupu w każdym przypadku obejmuje składowe opłaty budowlanej należne ISAF, OKDIA i Narodowemu Związkowi Klasy.
4.1 Żadna łódź nie ma prawa brać udziału w regatach klasy bez ważnego certyfikatu.
4.2 Certyfikat uprawnia do udziału łodzi w regatach tylko wtedy, jeśli właściciel jest aktualnie członkiem Narodowego Związku Klasy OK Dinghy.
4.3 Certyfikat otrzymuje się w następujący sposób:
4.4 Zmiana właściciela powoduje nieważność certyfikatu, lecz nie powoduje konieczności ponownego pomiaru. Nowy właściciel może wystąpić do Władzy Krajowej o nowy certyfikat, zwracając stary wraz z ewentualną wymaganą opłatą przerejestrowania i wyjaśnieniem okoliczności zmiany. Certyfikat zostaje wtedy wystawiony na nowego właściciela.
4.5 Obowiązkiem właściciela jest zadbanie, żeby kadłub, drzewca, żagle i wyposażenie odpowiadały zawsze przepisom klasowym, zaś jakiekolwiek zmiany czy naprawy kadłuba, drzewc, żagli i wyposażenia nie powodowały utraty ważności certyfikatu.
4.6 Niezależnie od niniejszych przepisów ISAF lub Władza Krajowa ma prawo odmowy wydania certyfikatu lub uniważnienia certyfikatu już wydanego dla dowolnej łodzi.
4.7 Każda Władza Krajowa powinna przesyłać do OKDIA w regularnych odstępach czasu informacje o wydanych certyfikatach, wraz z nazwiskami i adresami właścicieli.
5.1 Jedynie mierniczy oficjalnie uznany przez Władzę Krajową może dokonywać pomiarów kadłuba, drzewc, żagli i wyposażenia oraz podpisywać deklarację na formularzu pomiarowym, że odpowiadają one przepisom klasowym.
5.2 Mierniczy powinien odnotować na formularzu pomiarowym wszelkie okoliczności, które uznaje za odejście od zamierzonej natury i projektu łodzi, lub też działające wbrew ogólnemu interesowi klasy, i certyfikat może nie być wydany, nawet jeśli szczegółowe wymagania przepisów są spełnione.
5.3 Mierniczy nie powinien dokonywać pomiaru kadłuba, drzewc, żagli ani wyposażenia własnego lub budowanego przez siebie lub też takiego, w stosunku do którego jest stroną zainteresowaną.
5.4 Nowe lub istotnie zmienione żagle powinny być pomierzone przez oficjalnego mierniczego, który w rogu halsowym stempluje je lub podpisuje oraz umieszcza datę pomiaru.
5.5 Każda łódź powinna w zakresie kształtu i konstrukcji kadłuba, drzewc i żagli spełniać bieżące przepisy lub odpowienie przepisy mające zastosowanie w momencie wystawiania oryginalnego certyfikatu. Wszelkie modyfikacje i wymiany powinny zgodne z bieżącymi przepisami.
5.6 Wszystkie łodzie i ich wyposażenie mogą być ponownie pomierzone w dowolnym momencie na żądanie Władzy Krajowej lub komisji regatowej.
5.7 Wszystkie łodzie na żądanie Władzy Krajowej lub komisji regatowej mogą podlegać testom bezwładnościowym. Jeśli okaże się to konieczne, może być wymagane dla umieszczenia uchwytów wahadła zamocowanie do kadłuba dodatkowych klocków jeśli brak jest listwy odbojowej lub jest ona niedostatecznie mocna.
6.1 Na kadłubie każdej łodzi zbudowanej po 1 września 1973 powinny znajdować się numer na żaglu i litery przynależności państwowej, wycięte lub wypalone na klocku lub skrzynce mieczowej w kokpicie lub też na grodzi przy przekroju 2 w okolicy osi łódki. Litery muszą mieć co najmniej 20 mm wysokości.
6.2 Na żaglu powinny znajdować się znaki identyfikacyjne zgodnie z przepisem 15.4.
6.3 Wszystkie emblematy, znaki i cyfry powinny być wykonane z trwałego materiału i pewnie przymocowane.
7.1 Na formularzu pomiarowym zostały wymienione wszystkie pomiary, które uznano za możliwe do wykonania w praktyce, ale intencją jest, żeby łodzie pod każdym względem odpowiadały zamierzonemu kształtowi.
7.2 Pomiarów długości kadłuba należy dokonywać równolegle do linii bazy, natomiast pomiarów głębokości prostopadle do tej linii. Przekroje pomiarowe, włączając w to tylną krawędź pawęży, powinny być prostopadłe do linii bazy.
8.1 Kadłub, pokład i skrzynka mieczowa powinny być wykonane z drewna, włókna szklanego wzmacnianego żywicą (GRP) lub kombinacji tych materiałów. Dozwolona jest konstrukcja przekładkowa z włókna szklanego o grubości nie przekraczającej 25 mm, włączając w to wszelkie wzmocnienia. Powinny byc stosowane trwałe gatunki drewna.
8.2 Wszelkie otwory w komorach wypornościowych powinny być szczelnie zamykane. Każda komora wypornościowa powinna mieć co najmniej jeden, lecz nie więcej niż trzy otwory inspekcyjne o średnicy nie przekraczającej 85 mm. Każdy otwór powinien być wyposażony w zdejmowaną pokrywę o konstrukcji uniemożliwiającej samoczynne odłączenie się. W czasie wyścigu pokrywy powinny być solidnie zamocowane. Pokrywy na otwory w grodziach nie powinny wchodzić w głąb komór wypornościowych więcej niż 200 mm. Linki regulacji przechodzące przez komory wypornościowe powinny być umieszczone wewnątrz wodoszczelnych rurek o trwałej konstrukcji. Całkowita suma przekrojów rurek nie powinna przekraczać 150 cm2, a rurki te powinny znajdować się nie dalej niż 350 mm od osi łodzi. Linki regulacji przechodzące przez grodzie lub pokład powinny znajdować się nie dalej niż 350 mm od osi łodzi.
8.3 Dno i burty, z wyjątkiem wzmocnień, powinny być w przybliżeniu jednakowej grubości (w granicach 10%) i gęstości wzdłuż całego kadłuba. Nie powinny być czynione żadne próby koncentracji masy w okolicy środka długości ani w żadnym innym miejscu. W przypadku podejrzeń naruszenia tego przepisu Władza Krajowa może zarządzić wywiercenie otworów sprawdzających w dnie lub burtach.
8.4 Następujące wymagania muszą być spełnione:
8.5 Po ustawieniu kadłuba do pomiarów i poziomym poprowadzeniu linii bazy pawęż nie może być odchylona od pionu więcej niż 12 mm.
8.6 Długość kadłuba, wyłączając pokrycie pokładu, lecz uwzględniając ewentualną nakładkę na stewę przednią, powinna wynosić 4000 mm + 10 mm mierzone od najniższego punktu pawęży.
8.7 Przekroje pomiarowe nr 1, 2 i 3 powinny znajdować się 800 mm, 1800 mm i 2800 mm odpowiednio od najniższego punktu tylnej strony pawęży, mierzone wzdłuż linii bazy.
8.8 Żeby sprawdzić profil kilu linia bazy powinna być umieszczona poniżej kadłuba w odległości od dolnej linii dna 200 mm na przekroju nr 0 i 28 mm na przekroju nr 3. Dolna linia dna znajduje się na przecięciu przedłużeń obu płaszczyzn dna. Pomiarów należy dokonywać w płaszczyźnie przekrojów pomiarowych.
8.9 Prosta listwa umieszczona na płaszczyźnie dna prostopadle do osi kadłuba na przekrojach nr 0, 1, 2 i 3 nie powinna byc odległa więcej od płaszczyzn dna niż pokazano na rysunku pomiarowym. Prosta listwa umieszczona pod kątem prostym do linii bazy na płaszczyźnie burty nie powinna w żadnym punkcie być odległa od burty więcej niż 8 mm. Pomiaru tego należy dokonywać od górnej krawędzi burt do obła, a nie od dolnej krawędzi listwy odbojowej.
8.10 Płynność zakrzywienia powierzchni dna należy sprawdzić używając giętkiej listwy.
8.11 Dozwolone jest stosowanie falochronu między masztem a prowadnicą szotów.
8.12 Rodzaj, położenie i konstrukcja podłóg, okuć, samowylewaczy, szotów i talii miecza są dowolne. Prowadnica (szyna) szotów grota może dochodzić do burt. Jeśli w tym celu niezbędne są wycięcia w profilu półpokładów dla zamocowania szyny, należy zadbać o spełnienie przepisów 8.4(iv) i 8.4(v).
9.1 Przestrzeń za kokpitem powinna w całości tworzyć komorę wypornościowa. W przestrzeni przed kokpitem powinno znajdować się nie mniej niż 0.12 m3 spienionego materiału z tworzywa sztucznego o zamkniętych komórkach, właściwie przymocowanego. Konstrukcji przekładkowej nie traktuje się jako materiału pływalnościowego w rozumieniu niniejszego przepisu. Drewniane łódki mierzone po raz pierwszy przed 1 marca 1980, w którym przestrzeń przed kokpitem podzielona jest na dwie komory wypornościowe, każda o objętości co najmniej 0.12 m3, nie muszą zawierać 0.12 m3 spienionego tworzywa sztucznego przed kokpitem.
9.2 Dozwolone są dodatkowe urządzenia wypornościowe w obrębie kokpitu pod półpokładami położone nie niżej niż 80mm poniżej górnej krawędzi burt. Wyporność ta nie jest wliczana do wymagań przepisu 9.1.
9.3 Podczas pierwszego pomiaru mierniczy powinien sprawdzić wodoszczelność komór wypornościowych, otworów inspekcyjnych i odpływowych. W przypadku niezadowalającego wyniku mierniczy nie powinien podpisywać formularza pomiarowego do czasu dokonania właściwych poprawek.
10.1 Miecz powinien być wykonany z drewna lub metalu, dozwolony jest na krawędzi pasek ochronny z dowolnego materiału. Miecze drewniane mogą być pokryte laminatem z żywicy i włókna szklanego (GRP).
10.2 Grubość drewnianego miecza nie powinna przekraczać 20mm, wliczając w to ewentualne pokrycie laminatem, zaś miecza metalowego 6mm.
10.3 Pomijając wycięcie na bolec, obrys mierzonej części miecza powinien leżeć między dwoma liniami, jedną 5mm na zewnątrz, a drugą 5mm wewnątrz profilu pokazanego na rysunku pomiarowym. Punkt obrotu miecza powinien przy tym leżeć w punkcie pokazanym na rysunku pomiarowym. W mieczu może być wycięcie między punktem obrotu i krawędzią miecza. Jego szerokość nie powinna przekraczać 12mm. Wycięcie powinno być zabezpieczane okuciem uniemożliwiającym przypadkowe odłączenie. Swoboda ruchu ("luz") miecza na bolcu nie powinna przekraczać 2mm w żadnym kierunku.
10.4 W pozycji całkowicie podniesionej miecz nie powinien wystawać poniżej okucia kilu.
10.5 Maksymalne wysunięcie miecza poniżej kilu, z pominięciem okucia kilu, nie powinno przekraczać 800mm. Wymagane jest założenie blokady uniemożliwiającej przekroczenie tego wymiaru.
11.1 Płetwa sterowa powinna być wykonana z drewna z wyjątkiej ochronnego paska na krawędzi z dowolnego materiału. Płetwa może być pokryta laminatem z włókna szklanego i żywicy (GRP).
11.2 Grubość płetwy sterowej poniżej linii wodnej nie powinna przekraczać 20mm, włączając ewentualne pokrycie z laminatu.
11.3 (a) Obrys mierzonej części płetwy sterowej powinien leżeć między dwiema liniami, jedną 5mm na zewnątrz, a drugą 5mm wewnątrz jednego z dwóch profili pokazanych na rysunku pomiarowym.
(b) <diagram>
11.4 Podnoszone płetwy sterowe powinny być podczas wyścigu zablokowane dodatkowym bolcem lub śrubą w dolnym położeniu.
11.5 Odległość między przednią krawędzią steru lub jej przedłużeniem a pawężą powina być mierzona na poziomie pokładu i na poziomie kila. Żaden wymiar nie powinien przekraczać 45mm, zaś różnica między tymi wymiarami nie może przekraczac 5mm. Przecięcie przednich krawędzi steru nie może znajdować się niżej niż 50mm poniżej pawęży.
11.6 Ster powinien być wyposażony w urządzenie zabezpieczające, uniemożliwiające wypadnięcie steru gdy łódka jest przewrócona.
12.1 Maszt powinien być wykonany z drewna, stopu aluminium, włókna szklanego laminowanego żywicą (GRP) lub dowolnej kombinacji tych materiałów. Likszpara może być wykonana z plastiku.
12.2 Wolny numer.
12.3 Konstrukcja masztu jest dowolna, lecz powinna spełniać następujące wymagania:
Tylna krawędź likszpary powinna byc prosta, zaś linia likszpary, przedłużona jeśli trzeba, nie powinna znajdować się więcej niż 10mm na zewnątrz tylnej krawędzi pierścienia masztu ("ringu") w opętniku na poziomie pokładu.
¦rednica masztu na poziomie pokładu nie może być większa niż 94mm, wliczając w to pierścień masztu, jeśli jest stosowany.
¦rednica pięty masztu powinna wynosić 73mm + 3mm, wliczając w to pierścień masztu, jeśli jest stosowany.
12.4 Stosowanie trwale ugietych masztów jest zabronione, dopuszcza się jednakże wynikające ze zużycia ugięcie nie większe niż 100mm.
12.5 Opaski pomiarowe, o szerokości co najmniej 10mm, powinny być umieszczone na maszcie w taki sposób, żeby były wyraźnie widoczne podczas wyścigu, w następujących miejscach:
Nr 1: Górna krawędź tej opaski nie powinna znajdować się mniej niż 265mm ani więcej niż 275mm powyżej poziomu pokładu.
Nr 2: Maszt i jego okucia powyżej linii 5400mm powyżej górnej krawędzi opaski nr 1 powinny być w kolorze kontrastującym z resztą masztu.
12.6 Swoboda ruchu ("luz") masztu, zarówno w opętniku jak i w pokładzie, nie powinna przekraczać 7mm.
12.7 Maszt powinien posiadać urządzenie o odstatecznej mocy, uniemożliwiające wypadnięcie pięty z gniazda w przypadku wywrotki.
12.8 Waga masztu wraz z wszystkimi stałymi okuciami, ale bez fału, nie powinna być mniejsza niż 8.5 kg.
12.9 Dopuszczalne jest stosowanie korektorów o sumarycznej wadze nie przekraczającej 0.8 kg, muszą one jednak być trwale przymocowane na zewnątrz masztu powyżej pokładu.
12.10 ¦rodek ciężkości masztu w stanie jak w przepisie 12.8 oraz z założonymi korektorami (jeśli są używane) nie powinien być niżej niż 2100 mm ponad piętę.
13.1 Bom powinien być wykonany z drewna, stopu aluminium, włókna szklanego laminowanego żywicą (GRP) lub dowolnej kombinacji tych materiałów. Likszpara może być wykonana z plastiku.
13.2 Na bomie musi być namalowana opaska pomiarowa szerokości co najmniej 10 mm w kontrastowym kolorze, w taki sposób, żeby była widoczna wyrażnie podczas wyścigu. Przednia krawędź tej opaski nie może znajdować się dalej niż 2680 mm od tylnej krawędzi likszpary (jeśli trzeba zrzutowanej do poziomu bomu). Do bomu powinna być zamocowana blokada, uniemożliwiająca wysunięcie jakiejkolwiek części żagla do tyłu poza przednią krawędź opaski pomiarowej.
13.3 Górna krawędź bomu, włączając likszparę, nie powinna znajdować się poniżej górnej krawędzi opaski pomiarowej nr 1, zdefiniowanej w przepisie 12.5, gdy bom jest prostopadle do masztu.
13.4 Wysokość bomu wraz likszparą, w przód od opaski pomiarowej, powinna wynosić 70 mm + 20 mm, a szerokość nie powinna przekraczać 37 mm.
13.5 Wolny.
13.6 Bom powinien być połączony z masztem w taki sposób, żeby obracały się one jako całość.
14.1 Kadłub, wraz z korektorami, pokrywami i okuciami trwale zamocowanymi z użyciem śrub, wkrętów, żywicy lub kleju oraz bloczkami zamocowanymi do kadłuba i suchymi linami regulacyjnymi, nie może ważyć mniej niż 72 kg. Waga ta nie obejmuje miecza, steru, podłóg i sztów grota.
14.2 W przypadku gdy kadłub waży mniej niż 72 kg, do grodzi na przekroju 2 tuż pod półpokładami powinny być zamocowane korektory o sumarycznej wadze nie przekraczającej 5 kg, tak aby dotykały półpokładów. Sumaryczna waga korektorów musi być odnotowana w certyfikacie. Korektory nie mogą być zdejmowane ani zmieniane bez powtórnego zważenia łodzi przez mierniczego oraz zmiany zapisu w certyfikacie zgodnie z procedurami ustalonymi przez władzę zarządzającą.
14.3 Jeśli kadłub wymaga korektorów o wadze przekraczającej 5 kg, dodatkowe korektory o jednakowej wadze powinny być zamocowane pod pokładem przy dziobie i pawęży. Sumaryczna waga korektorów musi być odnotowana w certyfikacie. Korektory nie mogą być zdejmowane ani zmieniane bez powtórnego zważenia łodzi przez mierniczego oraz zmiany zapisu w certyfikacie zgodnie z procedurami ustalonymi przez władzę zarządzającą.
15.1 Przepisy ogólne
15.1.1 Cokolwiek co nie jest jawnie dozwolone przez poniższe przepisy klasowe jest ZABRONIONE.
15.1.2 Żagle powinny być wykonywane i mierzone zgodnie z Technicznymi Przepisami Żeglarstwa (ERS) ISAF 1997-2000, z wyjątkami podanymi poniżej, oraz Przepisami Regatowymi Żeglarstwa. Terminy zdefiniowane oraz pomiary podane w Technicznych Przepisach Żeglarstwa używane w tych przepisach są zapisane z wytłuszczeniem.
15.1.3 Producent żagla jest opcjonalny.
Konstrukcja
15.2.1 Wymagana konstrukcja żagla: Żagiel miękki, jednowarstwowy.
15.2.2 Powierzchnia żagla powinna składać się z jednakowego tkanego materiału. Podstawowe wzmocnienia mogą być wykonane z dowolnego materiału. Dodatkowe wzmocnienia powinny być z takiego samego materiału co powierzchnia żagla. Wszystkie nici w tkanym materiale powinny być z poliestru.
15.2.3 Żagiel powinien na liku tylnym mieć 4 kieszenie na listwy.
15.2.4 Dozwolone są nastepujące elementy: szwy, klejenie, taśma tkana lub teflonowa (PTFE), liklina (która może być wykonana z elastycznej gumy) na liku przednim i liku dolnym, remizki w rogach, pełzacz do bomu, głowica z mocowaniami, ucho do regulacji po maszcie (``Cunningham''), elastyczna guma w kieszeniach listew, urządzenia do mocowania listew, linka napinania liku tylnego z knagą, jedno okno, znak żaglomistrza i reklamy zgodnie z Przepisami Regatowymi Żeglarstwa, numery na żaglu, litery przynależności państwowej, emblemat klasy i wskaźniki wiatru (``icki'').
15.2.5 Lik tylny powyżej górnej listwy nie może wystawać poza linię prostą, łączącą tylny punkt głowicy z górną krawędzią kieszeni górnej listwy.
15.3 Wymiary
| Minimum | Maximum | |
|---|---|---|
| Długość liku tylnego | 5425 | |
| Szerokośc w połowie | 1675 | |
| Szerokość w trzech/czwartych | 1040 | |
| Szerokość u góry | 160 | |
| Podstawowe wzmocnienie | 350 | |
| Dodatkowe wzmocnienie | ||
| od punktu pomiarowego w rogu | 1050 | |
| dla łączenia brytów na liku | 120 | |
| przy kieszeniach listew | 175 | |
| Szerokość oblikowania liku przedniego i dolnego | 60 | |
| Szerokość oblikowania pozostałe | 35 | |
| Powierzchnia okna | 0.28 m2 | |
| Najmniejsza odległość okna od krawędzi żagla | 150 | |
| Majwiększy wymiar głowicy od punktu rogu fałowego | 160 | |
| Długości kieszeni listew | ||
| górnej i dolnej, wewnętrzna | 585 | |
| górnej i dolnej, zewnętrzna | 605 | |
| środkowych, wewnętrzna | 735 | |
| środkowych, zewnętrzna | 755 | |
| Szerokość kieszeni listew wewnętrzna | 60 | |
| Szerokość kieszeni listew zewnętrzna | 100 | |
| Od punktu rogu fałowego do przecięcia liku tylnego z osią kieszeni górnej listwy | 1000 | 1200 |
| Od punktu rogu szotowego do przecięcia liku tylnego z osią kieszeni dolnej listwy | 1000 | 1200 |
15.4 Emblemat klasy, litery przynależności państwowej i numery na żaglu.
| Wymiary cyfr i liter powinny być następujące: | Minimum | Maksimum |
|---|---|---|
| Wysokość | 300 | |
| Szerokość | 200 | |
| Grubość | 40 | 50 |
| Odstęp | 60 | |
| Emblemat klasy: wysokość | 200 | |
| Emblemat klasy: długość | 335 |
15.5 Dodatkowe przepisy dotyczące żagli
15.5.1 Należy używać jedynie żagli zgodnych z przepisem 5 Przepisów Klasowych.
15.5.2 Żagiel powinien być wciągnięty na maszt w taki sposób, żeby najwyższy widoczny punkt głowicy znajdował się niżej niż dolna krawędź opaski pomiarowej nr 2 na maszcie oraz żeby najbardziej tylna widoczna część liku tylnego znajdowała się przed wewnętrzną krawędzią opaski pomiarowej na bomie.
16.1 Załoga: w wyścigu na pokładzie może znajdować się tylko jedna osoba.
16.2 Ubranie i wyposażenie zawodnika
Całkowita waga ubrania i wyposażenia noszonego przez zawodnika nie może przekraczać 10 kg po zważeniu zgodnie z Dodatkiem J ŻPR.
16.3 Kotwica: Kotwica musi być używany na łodzi jedynie wtedy, gdy jawnie wymaga tego Instrukcja Żeglugi.
16.4 Pompowanie: Zgodnie z przepisem 86.1(c) ŻPR, przepis 42.3(b) ŻPR zostaje uzupełniony jak następuje: Na kursie wolnym, gdy jest możliwy surfing (to znaczy gwałtowne przyspieszanie na zawietrznym zboczu fali) lub ślizgu, załoga jachtu może, w celu zainicjowania surfingu lub ślizgu, zapompować szotem żagla, ale tylko raz dla każdej fali lub podmuchu wiatru. Pompowanie żaglem musi odbywać się przez dolny blok szotów przez co najmniej trzy części talii szotów.
16.5 Wyposażenie elektroniczne: Dozwolone jest jedynie wyposażenie elektroniczne do pomiaru czas oraz podawania bieżącego kursu kompasowego.
| OFICJALNE PLANY | 1. Rysunki ogólne i szczegóły konstrukcyjne | 1986 |
| |
2. Rysunki pełnowymiarowe | 1986 |
| Copyright © 1999 ISAF | Obowiązuje od: 1 marca 1999 |
Poprzednie wydanie: 1 marca 1994
Tłumaczenie: Zbigniew Jurkiewicz
